Rangun, Birma (część 1.)

Jak zwykle po podróży w nowe miejsce mam taki mętlik w głowie, że nie wiem, od czego zacząć. Jadąc do Birmy, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Niby śmiesznie tanio i bieda aż piszczy, a szukając hostelu nie mogłam znaleźć niczego poniżej kilkudziesięciu złotych za łóżko w wieloosobowym dormitorium. Jak to możliwe? Ucieszyłam się, gdy James - poznaliśmy się na kursie TEFLa w Bangkoku - zaproponował mi nocleg i udzielił miliona wskazówek odnośnie tego, co i gdzie zobaczyć. James pracuje jako nauczyciel w szkole w Rangunie, więc ze zwiedzaniem w ciągu dnia musiałam poradzić sobie sama, za to wieczory spędzaliśmy razem.

"Na zapas" ;)

Już sama nazwa kraju jest myląca. Po polsku używa się praktycznie tylko nazwy Birma (ang. Burma), z kolei w Azji nie spotkałam się z inną wersją, jak Mjanma (ang. Myanmar). Oficjalnie to właśnie ta druga forma jest od 1989 roku właściwa, chociaż używanie nazwy "Birma" też nie jest niepoprawne. Miasto, w którym byłam, to "polski" Rangun, ale angielski... Yangon (nazwa ta także została zmieniona w 1989 roku). Rangun jeszcze wtedy był stolicą, jednak w 2005 roku postanowiono przenieść ją do nowo budowanego (sic!), zaledwie 900 - tysięcznego miasta Naypyidaw. Ciekawskich odsyłam do Wikipedii, bo jest tam cały artykuł na temat tego, kiedy i która nazwa była poprawna / częściej używana, oraz co jest obecnie zalecane przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych i słownik ortograficzny PWN-u. Nie będę tu przytaczać, bo może nie wszystkich to interesuje, ale zajrzeć warto!

We wtorek wieczorem wylądowałam więc na ranguńskim lotnisku, gdzie czekał na mnie James - i dzięki Bogu, bo ledwo przekroczyłam próg hali przylotów, natychmiast rzucili się na mnie birmańscy taksówkarze! Wsiedliśmy razem do taryfy i pojechaliśmy prosto na 19. ulicę (uznaje się ją za skromniejszą wersję bangkockiego Khao San Road) i absolutnie rewelacyjne... mojito za 2,50zł! Powiedzmy, że nie skończyło się na jednym ;). Było to idealne zwieńczenie całego dnia w pracy i późniejszej podróży oraz miła zachęta do zwiedzania miasta następnego dnia.


Co mnie zaskoczyło, czego nie wiedziałam i o czym warto przypomnieć:


1. Telefon i internet to w Birmie luksus nie dla każdego. Nie działają żadne telefony spoza kraju ("James, dlaczego mój telefon nie działa?!"), a miejscowa karta SIM kosztuje... od 100 dolarów w górę, czyli przeszło 300zł. A jest to cena wręcz atrakcyjna w porównaniu do... 1000 dolarów, czyli ponad 3000zł (!), które trzeba było wydać jeszcze dwa - trzy lata temu. Za to na ulicach zobaczyć można czasami stoliczek z kilkoma starymi aparatami telefonicznymi, z których można zadzwonić. Internet natomiast kto ma, ten jest szczęśliwy (lub nie).

2. Miejscowa waluta to "kyat" (MMK) i wbrew temu, co mówi Wikipedia, wcale nie wymawia się tego jako "kiat" tylko jako coś pomiędzy "czat" i "ciat". W obiegu są same banknoty - bez monet - przy czym wszystko obraca się głównie wokół jednego tysiąca (w jednym banknocie), który wartością odpowiada jednemu dolarowi. Kolejny po tysiącu banknot to pięć tysięcy (dużo rzadziej spotykany), z którego nawet taksówkarzowi ciężko wydać (a przecież to zaledwie 16zł!), więc lepiej jak najszybciej się go pozbyć. Wyobraźcie więc sobie, jak bardzo wypchany jest portfel!

Wypchany portfel przez cały dzień!

3. Aż trudno nam w to uwierzyć, ale bankomatów w Birmie nadal ze świecą szukać. W Rangunie już jakieś się pojawiły (jest ich dosłownie kilka sztuk - podobno, bo żadnego nie widziałam), ale nadal zaleca się, aby podróżni przywozili ze sobą wyłącznie gotówkę - co nie jest łatwe, zwłaszcza jeśli ktoś planuje dłuższą podróż.

4. Właśnie w tej chwili ma miejsce największy boom ekonomiczny i stąd drastyczne ceny wynajmu i kupna mieszkań, o czym już wspominałam - mówi się, że ponoć cena za metr kwadratowy jest wyższa, niż na Manhattanie. Wiem już, dlaczego przeciętnego Birmańczyka nie stać na porządny dach nad głową, chociaż są i tacy, którym powodzi się bardzo dobrze (na ogół "szemrani", jak łatwo się domyślić). James wspominał, że praktycznie niemożliwe jest znaleźć mieszkanie o przeciętnym standardzie z łazienką i bez robaków (o to akurat w Birmie trudno) za mniej niż 600 - 700 dolarów (ok. 1900 - 2200zł) za miesiąc.

5. W porównaniu do zabójczych jak na Birmę cen mieszkań, cała reszta - zwłaszcza jedzenie na ulicy - jest bardzo tania. Tradycyjne uliczne przekąski kupimy nawet za 100 kyat, czyli... 30 groszy! Niestety, higiena w Birmie praktycznie nie istnieje i jedzenie uliczne sprzedawane jest w dużo gorszych warunkach, niż np. w Tajlandii (a przy tym notorycznie macane i uklepywane brudnymi rękami). Ja postanowiłam ryzykować i nic mi nie było (ryzykowałam tak mniej więcej co dwie godziny :D), ale myślę, że jestem już dosyć "zaprawiona" po półtora roku w Tajlandii, gdzie jem tylko "na ulicy". Osobom przyjeżdżającym prosto z Europy zalecałabym jednak ostrożność.

Moja ulubiona przekąska - cienki naleśnik z karmelem i wiórkami kokosowymi

6. Wiele kobiet, prawie wszystkie dzieci i niektórzy mężczyźni mają twarze wymalowane na żółto birmańską pastą Thanaka- zwykle są to dwa wielkie koła na policzkach, a do tego maźnięty nos, broda i czoło. Jest to element kulturowy, a poza tym pasta ta też chłodzi i chroni przed poparzeniem słonecznym.

7. Większość mężczyzn nosi zamiast spodni longyi, czyli długą chustę przypominającą tajski sarong.

Longyi

8. Birmańscy kierowcy to KOSZMAR. Cofam wszystko, co pisałam kiedyś o Laosie czy Malezji, a może nawet o Tajlandii. Obowiązuje ruch prawostronny, przy czym... część samochodów ma kierownicę z prawej, a część z lewej strony. Wszyscy trąbią, pasy na drodze wymalowane są chyba tylko dlatego, bo ktoś tak kazał, a patrzenie w lusterka boczne to przeżytek. Reasumując, w ciągu tych dwóch dni, co najmniej kilka razy byłam przekonana, że zginę śmiercią tragiczną w birmańskiej taksówce.

9. O dziwo, w Rangunie obowiązuje... zakaz poruszania się na motocyklu! Ma do tego prawo tylko policja. Moim skromnym zdaniem powód jest taki, że wszyscy by się pozabijali w przeciągu tygodnia.

10. Jeśli chodzi o pogodę, to w ciągu dnia było trochę goręcej niż w Bangkoku (u nas około 34 stopni stopni w cieniu, tam około 37), za to w nocy trochę chłodniej (u nas około 26 stopni, tam około 21). Męczące było to, że praktycznie nie istniały miejsca, gdzie w ciągu dnia można by wejść i się ochłodzić. Podczas zwiedzania Bangkoku, zawsze można się ratować lodowatym 7 -11 lub taksówką, a w Rangunie nawet taksówki nie miały klimatyzacji (choć ponoć już powoli takie się pojawiają).

11. Birmańczycy... CZYTAJĄ! I powiem Wam, że w świecie najnowszych technologii, gdzie wszyscy chodzimy z oczami wlepionymi w telefon, jest to naprawdę niesamowite. Oczywiście powodem jest pewnie to, że te najnowsze technologie jeszcze do Birmy nie dotarły... Poza tym, jest spora część literatury, która jeszcze do niedawna była w Birmie zakazana. I tak możemy zobaczyć na ulicy liczne stragany z używanymi lub kopiowanymi książkami, atlasami i podręcznikami - wśród autorów króluje dotychczas zabroniony George Orwell, a wśród pism naukowych dominują te medyczne i prawnicze. James powiedział mi, że praktycznie wszystkie książki - nawet, jeśli wyglądają "jak prawdziwe" - to w rzeczywistości tylko ich wierne kopie. Nie wiem, jak Azjaci to robią!

12. Ten punkt będzie obrzydliwy. Bo birmańscy mężczyźni - rzadziej kobiety - żują tzw. "betel nut", czyli czerwonawe nasiona owoców palmy Areka, które mają delikatne (lub nie) właściwości narkotyzujące. Żują, a potem... plują. Wygląda to, jakby pluli krwią i takie też zaplute są wszystkie chodniki.

Birmańczyk zawija betel

13. A propos chodników - w Rangunie naprawdę można na nich zginąć śmiercią tragiczną (przynajmniej tak samo tragiczną, jak na ulicy). Centrum miasta jest rozkopane i wygląda, jakby było w remoncie, ale James mówi, że w takim remoncie jest już od lat... (opłakany stan "chodnika" widoczny na zdjęciu powyżej).

14. Birmańczycy to smakosze herbaty!!! Tego się akurat nie spodziewałam. Dosłownie na każdym kroku jest mała, uliczna kawiarenka z mini stoliczkami i mini taborecikami (te taboreciki to akurat utrapienie, zwłaszcza w spódniczce lub sukience), gdzie można zamówić tradycyjną, słodką herbatę z dużą ilością skondensowanego mleka (James: "To brzmi paskudnie i powinno być paskudne, a jednak jest pyszne, prawda?") lub kawę. Poza tym, na mini stoliczku stoi zwykle dzbanek z darmową (!) chińską herbatą - już nie słodzoną, a naturalnie pyszną. Taka słodka herbata lub kawa kosztują zwykle 250 kyat (około 80 groszy) i co ciekawe, delektują się nią głównie mężczyźni!

15. W Birmie jest taki dziwny zwyczaj zwracania czyjejś uwagi (np. kelnera) cmokaniem i nie chodzi mi o to "nasze" cmokanie (np. gdy cmokacie w geście irytacji), tylko o taki faktyczny odgłos dawania buziaka :D.

16. Poza tym, że jest problem z ogólnie rozumianą łącznością, to można też się spodziewać częstych przerw w dostawie prądu lub spięć. Poprzednie mieszkanie James'a spłonęło... I nie jest to odosobniony przypadek!

17. Birmańczycy są bardzo sympatyczni i często mówią choćby podstawowym angielskim. Mimo, że dopiero wchodzą na rynek turystyczny, zdają się wiedzieć o nim więcej, niż Tajowie.

18. Jest Birma - są robaki. Gdy James powiedział mi, że "w mieszkaniu są tylko mrówki", to powiedziałam, że nic nie szkodzi, bo przecież w Tajlandii jest ich masa. "Ale nie, takie duże mrówki...". No i faktycznie, były mrówki giganty, które natychmiast potraktowałam morderczym sprayem - tak samo jak nogi mojego łóżka - i miałam względny spokój. James potem przyznał, że było też parę karaluchów, ale nie chciał mi mówić, bo się na nie nie natknęłam... :D

19. Różnica czasu między Birmą i Tajlandią wynosi pół godziny. PÓŁ GODZINY. Czyli UTC +6:30. Jeśli ktoś może mi wyjaśnić to bezsensowne (?) 30 minut na końcu, to proszę o komentarz poniżej.

20. Birmańczycy jedzą frytki pałeczkami! :D


Wiedziałam, że tak to będzie. Miałam napisać kilka punktów tytułem wstępu, a potem przejść do rzeczy, ale jak nigdy nie umiem po prostu przejść do rzeczy...:D Na resztę przygód i więcej zdjęć zapraszam w takim razie jutro!

Na szybko. Dużo pracy, a jutro Birma!

Tytuł zawiera już chyba wszystko, co chciałam napisać ;). Od powrotu z Pran Buri nic, tylko praca. No i weekendowe pływanie jako nagroda pocieszenia! Nawet zeszłą niedzielę spędziłam do południa w szkole, bo dzieciaki miały testy wstępne (hahaha... niestety i tak wszyscy wiemy, kto i na jakiej zasadzie się dostał, jeszcze pewnie przed egzaminami) i ktoś musiał ich pilnować. Ich, czyli maluchów, bo to były... testy wstępne do pierwszej klasy z - uwaga - przyrody, matematyki, angielskiego i tajskiego. Nie, żeby tajskie dzieci były takie bystre... To niestety tylko ich niezbyt lotni rodzice, dla których papier, zaświadczenie, test, certyfikat i wszystko inne, co w nazwie ma choćby jedno trudne słowo, jest dużo ważniejsze, niż rzeczywista wiedza (to nie jest tylko przypadek relacji rodzic - dziecko; tak wygląda całe tajskie społeczeństwo). Więc zaczynając tydzień pracy w niedzielę, skończyłam go w piątek... późnym wieczorem, bo obchodziliśmy oficjalne zakończenie roku szkolengo (z występami dzieci, pokazami, grami, jedzeniem, itd.). Zakończenie było dlatego, bo miniony tydzień miał być ostatnim (teraz byłyby już tylko egzaminy, a później, do końca miesiąca, tzw. "papierkowa robota"), ale... kilka dni wcześniej dyrekcja postanowiła, że przedłużamy zajęcia jednak o jeszcze jeden tydzień. Nie ma to oczywiście żadnego sensu, zwłaszcza, że w oficjalnych dziennikach musimy wpisać wszystkim dzieciom obecność do... końca marca, czyli aż trzy tygodnie dłużej, niż rzeczywiście chodzą do szkoły! Dlaczego? Dobre pytanie. W każdym razie, na pewno ktoś na tym co nieco zarabia.

W międzyczasie nocowała jeszcze u mnie Zuzka, która po skończonym obozie w Thai Wake Parku pojechała na kilka dni na Koh Chang (no i znowu nie mamy zdjęcia), a wczoraj widziałam się z Klaudią - chodziłyśmy razem do liceum! - i Radkiem, którzy w Bangkoku są niemalże tylko przejazdem i po prostu trzeba się było zobaczyć :). Zdjęcie tym razem jest, ale nie w moim aparacie, więc do wglądu później.

I w ten właśnie sposób nie mam się kiedy wyspać. I jeszcze teraz ten blog!

Ale na końcu - jak to mawiała jedna z moich nauczycielek (chyba pani od polskiego?!) - "kwiatek do kożuszka", czyli odwieczny temat mojej wizy. A więc dwa tygodnie temu znowu przegrałam z tajską biurokracją, tym razem doszczętnie. Ale to już po prostu jakiś koszmarny pech! Pojechałam najpierw z Joy (asystentka ze szkoły) do biura imigracyjnego i przedłużyłyśmy moje pobytowe 30 dni (te, które dostałam przy wjeździe do Tajlandii z Malezji) o kolejne siedem (nie, nie za darmo); tego wymagali do wydania mi tej nieszczęsnej, nowej wizy non-B, na którą mam wszystkie papiery (Joy dzwoniła wcześniej i upewniała się kilka razy, czy aby na pewno). Jak już się z tym uporałyśmy i pojechałyśmy do kolejnego urzędu, już konkretnie po wizę (czyli było to jakieś 1,5h stania w korkach później), dowiedziałyśmy się, że... oh, drobiazg, jednak muszę mieć o ileś tam dni więcej przed upływem daty ważności pieczątki, niż powiedzieli nam wcześniej. Byłam zła i rozczarowana, ale nie pozostało mi nic innego, jak... kupić kolejny bilet dokądś i cieszyć się krótkimi wakacjami ;). Padło na Birmę! Lecę jutro wieczorem i nie idę już do żadnej ambasady, bo z kolei na kwiecień zaplanowałam wakacje w Wietnamie, który zwiedzać będę razem z siostrą (sic!), więc teraz załatwianie nowej wizy nie ma już sensu. Jadę do Rangunu (Yangon), gdzie będę całe dwa dni; zatrzymuję się u znajomych, którzy mimo, że pracują, to już zorganizowali dla mnie cały plan wycieczki! Głupio przyznać, ale gdy kupowałam bilety, mój mózg chyba z lekka zaniemógł i nie pomyślałam o tym, żeby polecieć na weekend + dwa dodatkowe dni ("na wizę" przysługują mi dwa dni wolnego), ale już trudno. Uczepiłam się po prostu tej myśli, że moja obecna wiza traci ważność właśnie jutro i wtedy muszę lecieć.

Wiecie już więc, o czym będzie następny post!

A poniżej kilka zdjęć z piątkowego zakończenia roku - moi drugoklasiści to ci w złocie :). Większość dzieci spędziła pól dnia w salonie piękności (niestety nie żartuję), bo przecież idealna fryzura i makijaż to podstawa. O, Tajlandio!

Pran Buri - długi weekend i kawałek raju

Już chyba wiem, co lubię najbardziej!

Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek i ufffff, piątek 14. lutego był wolny! Bynajmniej nie z okazji Walentynek, ale z powodu przypadającego wtedy buddyjskiego święta Magha Puja (święto ruchome, więc co roku przypada inaczej; można się też spotkać z nazwami Magha Bucha lub Makha Bucha, a i pewnie jeszcze paroma innymi). Czekałam na ten długi weekend z utęsknieniem, bo w końcu co trzy dni, to nie dwa! A i można wtedy coś konstruktywnego zrobić. Chelsea, Kiddee i ja uznaliśmy, że wypad nad morze zdecydowanie zalicza się do pomysłów konstruktywnych ;).

Najpierw planowaliśmy jakąś wyspę, ale że na najbliższej Koh Samet wszyscy już byliśmy nie raz, a pozostałe wydawały się trochę za daleko, to padło w końcu na Pran Buri (spotykana też pisownia łączna) - nadmorską prowincję oddaloną o około 250km na południe od Bangkoku. Znajduje się ona tuż za turystycznym Hua Hin, więc liczyliśmy na względny spokój i tajskie otoczenie. Nie pomyliliśmy się!

W piątek rano, po małych przygodach (uwaga: ze stacji Ekkamai NIE MA autobusów do Pran Buri; trzeba jechać aż na Southern Bus Terminal), złapaliśmy autobus jadący "dokądś" (w końcu nie dowiedzieliśmy się, dokąd) i mijający Pran Buri. Kierowca łaskawie zgodził się nas zabrać i wysadzić po drodze :). Po kilku godzinach wysiedliśmy na przystanku w małym miasteczku, nie wiedząc za bardzo, którędy i jak dalej iść. Orientowaliśmy się, w którą stronę jest morze, ale według Google Maps (dzięki Bogu za nasze telefony i Internet!), nie był to dystans do pokonania pieszo. Chcieliśmy znaleźć jakieś songthaew (wersja oszczędna) lub cokolwiek innego, co dowiozłoby nas do plaży, ale nawet taksówek nie było w pobliżu. Mimo, że Kiddee mówi po tajsku, to miejscowi nie bardzo wiedzieli, o co nam chodzi; okazało się, że prawie wszyscy, którzy zapuszczają się w te strony, są zmotoryzowani, więc nie mają takich problemów ;). W końcu dogadaliśmy się z taksówkarzem, który nie był taksówkarzem (za to miał samochód), żeby zawiózł nas tam, gdzie chcieliśmy (czyli "w stronę wody", bo zakwaterowania mieliśmy szukać dopiero później), i dobrze się stało, bo dystans ten faktycznie nie był do pokonania na piechotę. No i wtedy zaczęły się nasze wakacje!

Tu wysadziła nas taksówka i dalej trzeba było iść

Ale mimo gorąca, humory dopisywały!

Najpierw dobra godzina marszu z plecakami i w pełnym słońcu, za to wzdłuż plaży i z przyjemnym wiatrem (potem odkryliśmy, że jest to miejscówka kitesurferów), później wymarzony prysznic w cudem znalezionym ośrodku wypoczynkowym (bardzo przyjemne miejsce, jeśli nie liczyć pająka wielkości dłoni, który nieźle nas przestraszył jeszcze tego samego wieczoru; żałuję że nie uchwyciłam na zdjęciu chwili, gdy miejscowy Taj, wyposażony w kij i szmatę, sprawnie go obezwładnił!), a w końcu przejażdżka wzdłuż morza na wypożyczonych rowerach do oddalonego o zaledwie dwa kilometry cypelka, gdzie wraz ze zgromadzonymi miejscowymi legliśmy na plażowych leżakach i zajadając się przysmakami z porozstawianych na piasku straganów, świętowaliśmy Magha Puja.

Jedziemy na cypelek

Wieczorne świętowanie Magha Puja

Niespodzianka!

Następnego dnia wypożyczyliśmy skutery z planem dostania się do Parku Narodowego Khao Sam Roi Yot (Khao Sam Roi Yot National Park) oraz mieszczących się na jego terenie jaskini Phraya Nakhon i plaży. Do pokonania mieliśmy prawie 30 kilometrów, ale droga była prze-pię-kna, a nowe doświadczenie z automatycznym skuterem - bezcenne (NIC nie trzeba robić!). W parku czekała nas opłata za wejście 200 bahtów od faranga ("białego") i 40 bahtów od Taja... Cóż za niesprawiedliwość! Chelsea i ja próbowałyśmy zagadać po tajsku i ładnie się uśmiechnąć, ale sprzedawcy biletów byli nieubłagani. Bilet zniżkowy dostał więc tylko Kiddee :(. Ale szybko o tym wszystkim zapomnieliśmy, bo okazało się, że czeka nas dużo większy wysiłek, niż zakładaliśmy. Najpierw była wspinaczka (w górę, a potem w dół), żeby dostać się do plaży. Piękna! Ale zdecydowaliśmy, że aby zasłużyć sobie na lenistwo, musimy najpierw odhaczyć jaskinię. I tutaj dopiero zaczęły się schody... Wdrapywanie się na górę zajęło nam dobre 30 minut (przypominam o nieco wyższej niż w Polsce temperaturze powietrza!), po których tak trzęsły mi się nogi, że byłabym wstanie zapłacić pierwszej chętnej osobie za zniesienie mnie na dół ;). Za to jaskinia sama w sobie robiła wrażenie. Duża, oświetlona od góry naturalnym światłem i z podpisami królów na ścianach! ;) Gdy w końcu jednak zwlekliśmy się na dół, kupiliśmy Colę i lody, i z ulgą legliśmy na plaży. Była też oczywiście kąpiel w morzu! Wkrótce jednak nadszedł czas powrotu, bo nie chcieliśmy wracać do domu po ciemku (a z plaży trzeba się było przecież jeszcze wdrapać pod górę, a potem zejść na dół do miejsca, gdzie zostawiliśmy skutery). Gdyby ktoś mnie zapytał, co było najpiękniejsze w ciągu tego całego dnia, to chyba bym powiedziała, że droga powrotna w promieniach zachodzącego słońca.

Rano wypożyczyliśmy skutery

Po drodze mijaliśmy rybackie wioski...

...i pracujących Tajów.

W dodatku było całkiem pusto!

Mijane widoczki

W końcu dotarliśmy do parku; trzeba było się trochę powspinać, żeby potem zejść do plaży!

Za to po drodze było na co popatrzeć

 

Aż trudno uwierzyć, że nie byliśmy na wyspie!

Po wspinaczce numer dwa, dotarliśmy też w końcu do jaskini

Była w niej też kapliczka!

Plażę zostawiliśmy sobie na deser...

...i nie mogłyśmy się nią nacieszyć!

Więc się trochę wygłupiałyśmy :)

Nawet całkiem sporo ;)

A potem trzeba było wracać!

Ale to była chyba najlepsza część wycieczki!

O, tu widać mnie w lusterku!

Ruch uliczny

Cała trójka

Chelsea i Kiddee

W niedzielę rano musieliśmy się jakoś zorganizować z transportem do Bangkoku. Generalnie mieliśmy wrażenie, że nikt nic nie wie, a pytanie, jak i czym dostać się na przystanek autobusowy - jeśli w ogóle jakiś autobus ma szansę koło niego przejeżdżać - to pytanie nie z tej ziemi. W końcu udało nam się załatwić busik, który odebrał nas po południu z wyznaczonego miejsca. Wcześniej jednak wygrzaliśmy się na plaży, wykąpaliśmy w morzu (fale były naprawdę niezłe!) i zjedliśmy przepyszny lunch w knajpce nad samą wodą (z widokiem na kitesurferów;)). Tak bardzo nie chciało nam się wracać do Bangkoku! Ale nie było rady. Następnego dnia czekała nas wszystkich praca!

Ostatni dzień - Kiddee zrobił nam zdjęcie w lusterku!

Pożegnalny lunch

Kanchanaburi, czyli o tym, jak tydzień temu pływałam ze słoniami

Pierwszą reakcją mojej mamy było: "bleee!" :). Ale wcale nie było "ble", a powiedziałabym nawet, że było to dokładne przeciwieństwo słowa "ble". Było niesamowicie!

Pomysł rzucili Wojtek (to ten Polak wychowany w Niemczech, który nie mówi po polsku; robi nam za to piękne zdjęcia!) i Alan. Plan był taki, żeby na jeden dzień pojechać do Kanchanaburi, prowincji oddalonej o około 130 km na północy - zachód od Bangkoku, znanej głównie ze słynnego mostu nad rzeką Kwai i pięknych wodospadów. Naszym celem było jednak co innego; zamarzyła nam się Słoniowa Wioska (to takie moje wolne tłumaczenie "Elephant Village") i pływanie z tymi wielkimi, jakże egzotycznymi stworzeniami. Jak pewnie pamiętacie, w zeszłym roku miałam okazję przejechać się na słoniu w Ayutthai i było to raczej przerażające doświadczenie; może dlatego, że zamiast na zwierzęciu, siedziałam na przywiązanym do jego grzbietu kawałku złamanej deski, który miał być ławeczką... Teraz miało się to zmienić!

Zorganizowaliśmy grupę dziesięciu osób, wynajęliśmy busik z kierowcą i w niedzielę wcześnie rano ruszyliśmy do Kanchanaburi. Najpierw dotarliśmy nad rzekę Kwai, gdzie zjedliśmy śniadanie i obejrzeliśmy wspomniany już most, obowiązkowy punkt wycieczki każdego turysty (szczerze mówiąc, myślałam, że jest przynajmniej kilkakrotnie większy!). A później zapakowaliśmy się ponownie do busika i po niespełna 20 minutach dotarliśmy do naszej Słoniowej Wioski.

Rzeka Kwai i słynny most

Prawie w komplecie! Zdjęcie zdecydowanie z zaskoczenia :)

Po mojej prawej Alan (niebieska koszulka), a po lewej Wojtek - organizatorzy wycieczki

Opcji było kilka: zwykła przejażdżka na słoniu (nuda!), mycie słonia (też mi coś!) lub pływanie ze słoniem, które ostatecznie połączone było i z przejażdżką, i z myciem. Nie wahaliśmy się ani chwili! Chociaż... byliśmy jedynymi, którzy zdecydowali się na tę właśnie atrakcję, bo pozostali, których spotkaliśmy, wybierali jedynie przejażdżkę na słoniu wśród krzaków... Najwyraźniej nie byli w Ayutthai!

Ubrana w bikini i szorty, wsiadłam na wielkiego słonia. On ma takie śmieszne włoski! :) Od rzeki, w której znaleźliśmy się już po chwili, dzieliło nas tylko kilka metrów; to niesamowite siedzieć "na oklep" (czy można tak powiedzieć w przypadku słonia?!) na tak wielkim zwierzęciu i czuć pod sobą ruch każdego jego mięśnia! Moje własne bolały mnie po tej wycieczce jeszcze przez dwa kolejne dni ;). W rzece nie byliśmy jednak sami - na lub przy każdym słoniu był treser i to właśnie na jego komendę zanurzaliśmy się wraz "naszymi" słoniami pod wodę. Ta, wbrew pozorom, była bardzo czysta, ze względu na silny w tym miejscu nurt. Treserzy - i jednocześnie nasi przewodnicy - pozwalali nam schodzić ze słoni tylko przy samym brzegu, gdzie prąd był słabszy, a gdy ktoś przypadkiem spadł, to natychmiast pomagali wdrapać się z powrotem. Zabawa trwała dobre pół godziny i było to zdecydowanie najlepsze pół godziny tego dnia! Po kąpieli dostaliśmy wodę do picia i owoce - drobny, ale sympatyczny gest. No i zdążyliśmy już zgłodnieć!

To naprawdę ja!

Tu też mnie można znaleźć :)

I tu!

Odpoczywamy po zabawie

Pożegnaliśmy się w końcu ze słoniami i wróciliśmy nad rzekę Kwai; po przeanalizowaniu budżetu doszliśmy do wniosku, że stać nas jeszcze na przejażdżkę szybką łodzią ;). Było prze-wspa-nia-le! Piękne słońce, gładka tafla i nasze dwie, długie łodzie, pędzące z prędkością przyzwoitej motorówki. Było warto!

Rzeka Kwai

Płyniemy...

...śmiejemy się...

...i oglądamy widoczki!

Do domu wróciliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi i pełni wrażeń. Kanchanaburi to nie tylko most nad rzeką Kwai!