Nowa praca, czyli o małych potworach z podstawówki

Zmieniłam pracę. Uczę tam, gdzie planowałam nigdy w życiu nie uczyć... Ale czymże są plany, skoro jestem w Tajlandii? Mój były szef okazał się złym i nieuczciwym pracodawcą. Jedyne, co mogłam zrobić, to złożyć wypowiedzenie i znaleźć coś nowego. Nie obyło się bez pogróżek z jego strony (mógł pomyśleć wcześniej o tym, że mnie potrzebuje), a i ostatniej wypłaty póki co nie zobaczyłam. Ale nie ma co już wracać do tego smutnego tematu.

Dzieci na lekcji chińskiego (udają grzeczne)

Siedzę właśnie w szkole, a wokół mnie dwadzieścioro drugoklasistów wali linijkami w ławki. To moja klasa, chyba najgłośniejsza w całym budynku. Teoretycznie jestem ich drugą wychowawczynią (zaraz po tej głównej, tajskiej), ale w praktyce nie jest to oczywiście możliwe, bo komunikacja jest, delikatnie mówiąc, utrudniona. W tej chwili mają lekcję z innym nauczycielem, któremu wrzask w klasie chyba szczególnie nie przeszkadza. W czasie wolnym mam do wyboru siedzieć albo tutaj, albo w pokoju nauczycielskim, który jest zdecydowanie spokojniejszy. Ale tu przynajmniej nikt mi teraz nie patrzy przez ramię ;) Uczę w szkole podstawowej na terenie kampusu uniwersytetu Thammasat (Prathomsuksa Thammasat School), zaraz obok przedszkola, w którym pracowałam na samym początku. Szkoła jest co prawda tajska, a tajski system edukacji jest taki, że najlepiej byłoby się położyć i rozpłakać, ale ja uczę w sekcji English Program - dzieciaki tak samo rozwydrzone, za to poziom angielskiego, jak na podstawówkę, przyzwoity. Ta konkretna szkoła uważana jest też za jedną z lepszych wśród szkół państwowych, chociaż jak patrzę na biegające wokół mnie w tej chwili dzieciaki, kopiące wszystko co mają pod nogami, to nie do końca wiem, dlaczego.

Ledwo piszę!

Właśnie próbowałam walnąć dłonią w biurko, żeby ich trochę uciszyć, ale mam takie pęcherze na rękach po weekendowym pływaniu, że moja skuteczność spadła do zera.

Trzeba się przyzwyczaić

Decyzja o pracy tutaj nie była łatwa, przede wszystkim z dwóch powodów: nie mogę już pływać w tygodniu (pozostają mi tylko weekendy) i muszę być w pracy codziennie od 7.45 do 16.30. Na dojazd potrzebują dobrze ponad godzinę, więc o 6.30 wychodzę z domu. Uważam to za nieludzkie, niehumanitarne i niezdrowe, ale tak to właśnie funkcjonuje w szkołach państwowych, przed którymi przecież zapierałam się rękami i nogami. Uczę tylko 18 godzin w tygodniu, ale cały pozostały czas muszę spędzać na terenie szkoły (wyjść mogę jedynie w czasie lunchu, czyli od 11.30 do 12.30). Poranek zaczyna się od apelu, hymnu, itp., a pierwsze zajęcia rozpoczynają się o 8.30. Ostatnia lekcja kończy się o 15.30, ale nauczyciele muszą siedzieć do 16.30 - taki system. Przychodząc i wychodząc muszę się podpisać i przyłożyć palec do zeskanowana (sic!). To chyba najbardziej męczący aspekt tego typu pracy - przyjść o godzinie X, odhaczyć przybycie, odsiedzieć, wyjść o godzinie X, odhaczyć wyjście. Koszmarna rutyna! Dość rygorystyczne są też wymogi dotyczące stroju. Muszę chodzić w ciemnej spódnicy zakrywającej kolana i koszuli z długim rękawem (zakaz podwijania mankietów) lub w żakiecie. Oczywiście od początku łamię ten absurdalny regulamin i chodzę w krótkim...;) Mój szef się na to zgodził, pod warunkiem, że będzie to bardzo formalna koszula i tylko do czasu, aż dyrektorka szkoły - konserwatywna Tajka, która jest ponad nami wszystkimi - nie zwróci mi uwagi. W poniedziałki za to nosimy koszulki polo z logo i nazwą szkoły. Zawsze jakaś odmiana!

Jedziemy na wycieczkę!

Ale są też plusy, bo przecież gdyby ich nie było, to bym się nie zdecydowała. Po pierwsze, mój pracodawca to Amerykanin, który prowadzi tę szkołę już od wielu lat (tak naprawdę to szkoła, która mnie zatrudnia, nazywa się American English School, ale funkcjonuje wewnątrz państwowej szkoły Prathomsuksa Thammasat School w ramach sekcji English Program), dzięki czemu wszystko jest w miarę ogarnięte i aż przesadnie legalne (czyli przeciwieństwo tego, czego doświadczyłam w poprzednim miejscu pracy). Nie zaakceptowali nawet mojego dyplomu ukończenia studiów! UAM musi wysłać wszystkie moje dokumenty bezpośrednio do przełożonych (z tego co wiem, są już w drodze), żeby mieli pewność, że nie kupiłam ich na jednym z licznych straganów... Muszę się jeszcze postarać o zaświadczenie o niekaralności (zdaje się, że z tym też jest trochę zabawy) oraz zdać TOEIC, czyli egzamin dla osób, dla których angielski nie jest ojczystym językiem. Mam też obowiązek odhaczenia wielogodzinnego kursu o kulturze tajskiej, czy coś takiego... Już sama się gubię! To akurat nie są plusy ;) Zaletą za to jest fakt, że potrzebują mnie do końca roku szkolnego, czyli do końca kwietnia - a więc tak, jak sama planowałam. A rok szkolny zaczął się już przecież dwa miesiące temu! Dzięki temu jestem o te dwa miesiące do przodu (zaczęłam dopiero w zeszłym tygodniu), a już w październiku czeka mnie miesiąc płatnych wakacji :) No i zarobki też trochę wyższe. Więc jeśli to poranne wstawanie mnie nie wykończy, to jakoś to będzie.

Wycieczkowy rozgardiasz

Pierwsze dwa dni były dość dużym szokiem ;) Ale trzeciego dnia przestałam już być taka miła, więc na moich zajęciach panuje względna cisza ;) W czwartek załapałam się nawet na wycieczkę do Safari World, która było raczej męką - pięć klas podstawowych z naszej szkoły, czyli około 150 rozbieganych, spoconych dzieciaków (upał dał nam wtedy w kość) i z porozwiązywanymi sznurowadłami, które nie bardzo patrzyły, gdzie i za kim idą ;) Ja sama uczę osiem klas - dwie pierwsze, dwie drugie i po jednej z przedziału 3-6 podstawówki. Najstarsze są zdecydowanie najgrzeczniejsze! A w pierwszych jest wielu moich starych uczniów, jeszcze z przedszkola, które jest po sąsiedzku. Koszmarem jest za to trzecia, bo nie dość, że najliczniejsza (39 dzieci), to jeszcze najbardziej nieznośna.

Za chwilę przerwa na lunch. Ufff!

Aktualizacja po lunchu: właśnie dostałam taką oto karteczkę od jednej dziewczynki z drugiej klasy! To może jednak nie są tacy źli... ;)

Juli i Maciej w Tajlandii - ostatni dzień

Mówiłam już, że tajskie kina są ładne?

To już dziś! Ostatni dzień. Obudziliśmy się rano i pierwsze, co usłyszeliśmy, to jęk Juli, że nie może podnieść rąk... Tak to jest po pływaniu! :D Ale potem przyszedł już czas na pakowanie. Pakowanie i... kino! Juli i Maciej wyjeżdżali po południu, więc ani nie było czasu na jechanie do centrum, ani tym bardziej na zwiedzanie. Kino wydało nam się więc najlepszą opcją. Obejrzeliśmy "World War Z" (nieco przydługi i chwilami bezsensowny, ale generalnie dla Brada Pitta można zobaczyć), "odhaczyliśmy" obowiązkowy przed każdym seansem hymn do króla i poszliśmy na ostatnią wspólną kawę. Jednak w porze lunchu moi goście się zbuntowali! Juli powiedziała, że nie zniesie już ryżu i marzy o bułce z masłem :) Też bym sobie zjadła taką bułkę! Ale ryż... Ja jednak kocham tajskie jedzenie! ;)

W końcu nadszedł czas, żeby się pożegnać. Oni już siedzą w samolocie, a ja ślęczę kolejną godzinę pisząc trzeci post. Pusto tu bez Was!

Juli i Maciej w Tajlandii - sobota, niedziela i poniedziałek, czyli robimy manicure, a potem jedziemy na mini wakacje!

Taka mała rozpusta!

W weekend nie udało mi się niestety wymigać od pracy, dlatego Juli i Maciej zdani byli na łaskę i niełaskę przewodnika oraz moich cennych wskazówek ;) Pojechali do Ayutthai, zwiedzili co trzeba (widziałam zdjęcia - odhaczone, zaliczone!) i wrócili porządnie zmęczeni. Że niby gorąco w tej Tajlandii i w ogóle. Doprawdy, nie wiem, o co chodzi. Gorąco to było dwa miesiące temu! ;) Ale, ale. Wieczorem - oni po wycieczce, a ja po pracy - umówiliśmy się we Future Parku, czyli w centrum handlowym, do którego dowiózł ich bus z Ayutthai. Zaczęliśmy oczywiście od kawy, a potem wpadłyśmy z Julą na genialny pomysł - tajski manicure! Maciej nie był zachwycony, ale wysłałyśmy go na spacer po galerii (no cóż), a same znalazłyśmy wręcz idealne miejsce dla nas i naszych paznokci ;) Juli zafundowała sobie złoty, błyszczący brokat, a ja "cupcakesy" (babeczeki) na serdecznym palcu i bladoróżowe różyczki na pozostałych. Efekt końcowy na zdjęciu!

W niedzielę siedziałam w pracy do 14.00, a Juli i Maciej pojechali w tym czasie na jakieś szybkie, tajskie zakupy. A potem... a na potem mieliśmy super plan! Spakowaliśmy się i pojechaliśmy do Thai Wake Parku z zamiarem zostania tam na drugi dzień. Nie wiem, kto cieszył się bardziej - ja, czy oni - ale przysięgam, że propozycja nie wyszła ode mnie! Niby głupia rzecz, ale... miałam z łóżka widok na kicker!! W niedzielę wieczorem udało nam się popływać jeszcze ze dwie godziny, a potem mieliśmy zamiar: a) obejrzeć film, b) pograć w gry planszowe, c) porobić coś konstruktywnego, ale w rezultacie wszystkich nas szybko zmorzył sen. A rano obudziłam się z widokiem na wyciąg, umyłam zęby, wciągnęłam szorty i wskoczyłam do wody. Było naj-wspa-nia-lej! Nieco później dołączył do mnie Maciej, a w końcu także Juli! Chwilę pomęczyła się ze startem, a potem elegancko przepłynęła całe okrążenie. Pięknie! Zasłużyła później na opalanie do końca dnia ;)

Taki mieliśmy widok z pokoju! Najpiękniejszy!

Pływamy za 3, 2, 1...

Ale najpierw orteza!

Maciej gotowy do startu...

...i śmiga!

Idealne śniadanie w idealnym miejscu.

Brawa dla Juli za okrążenie!

I w końcu czas na leniuchowanie.

Dzień zakończyliśmy nudlami i pad thaiem. Julę zaczęła brać jakaś tajska zaraza, więc w końcu ewakuowaliśmy się do domu i już o 23.00 wszyscy grzecznie zasnęliśmy. Jak aniołki!

Juli i Maciej w Tajlandii, część 2 - piątek.

Kiedy w czwartek wróciłam wieczorem z pracy, Juli i Maciej czekali już na mnie pod drzwiami. Wyglądali jak po porządnych wakacjach! Słońce na Koh Yao nie zawiodło, byli więc już ciemniejsi ode mnie. Trochę to niesprawiedliwe! Odpoczęli też za wszystkie czasy, chociaż - jak sami przyznali - chyba o jeden dzień za długo. Nadal nie rozumiem. Dla mnie zawsze jest o ten jeden dzień za krótko! W każdym razie dobrze się stało, bo na następny dzień zaplanowane już były liczne atrakcje ;) Ale żeby dobrze spożytkować jeszcze resztę wieczoru, złapaliśmy taksówkę i pojechaliśmy na pobliski market, gdzie udało nam się kupić Roti - bardzo słodkie naleśniki z bananem, o których pisałam już kilka razy. Pan co prawda nie miał już bananów, ale na moją prośbę pobiegł (!) je kupić. Na końcu było więc pamiątkowe zdjęcie!

Maciej i Juli czekają, aż wrócę z pracy.

Jest i roti! Oraz pan, który pobiegł dla nas po banany.

Tajskie wieczory.

W piątek rano musiałam pojechać do pracy, więc goście mieli w tym czasie szansę się wyspać ;) Ale potem plan był jasny: jedziemy na Chatuchak Market, a następnie do parku w królewskiej dzielnicy Dusit. Pierwsza część wycieczki przebiegła w miarę zgodnie z planem. Dotarliśmy na ponoć największy w Azji (!) market, gdzie można było kupić wszystko i nic. Choć obawiam się, że przeważało tutaj nic. Szkiełka, figurki, biżuteria, ubrania, zwierzęta... Istny misz masz. Połowa straganów była pozamykana, bo największe oblężenie Chatuchak przeżywa w weekendy. Ale dzięki temu było też mało ludzi. Jednak po dłuższym czasie włóczenia się między alejkami, upał zaczął dawać nam się we znaki. Postanowiliśmy więc przejść do następnego punktu wycieczki, czyli spaceru po zacienionych parkach Dusit. Nie muszę chyba mówić, że nie bardzo nam się to udało...

Chatuchak Market - ceramika.

Mydło, powidło i kolorowy żwirek.

Głowa krokodyla także się znalazła. Prawdziwa!!!

Farbowanie na straganie.

Z Chatuchak Market ruszyliśmy w stronę BTSu, a myśl o klimatyzowanych wagonach dodawała nam jakoś energii. A przynajmniej mnie! Po drodze jeszcze zahaczyliśmy o zimną kawę i owocowe smoothiesy, bo przecież jakaś przerwa się należy. A potem był już chłodny Skytrain i przesiadka na wodny ekspres Chao Phraya. Mieliśmy wysiąść na wysokości Dusit, ale pokładowy kontroler biletów pokierował nas inaczej. Przypuszczam, że z góry założył, że chcemy dotrzeć na zatłoczoną Khao San, a to przecież wcale nie był nasz cel! A może kolejne przystanki łodzi były wyłącznie po drugiej stronie rzeki? Tego się nie dowiemy. Grunt, że wysiedliśmy trochę za wcześnie i kierując się niezbyt dokładną mapą, ruszyliśmy w stronę naszego upatrzonego parku. Właściwie to nie wiem, czyj to był pomysł! W połowie drogi, gdy mieliśmy już trochę dosyć, trafiliśmy przypadkiem na całkiem imponujący posąg Buddy, którego wcześniej nie widziałam. Kilka zdjęć, kilka minut siedzenia na rozgrzanych płytach na wprost pomnika i ruszyliśmy dalej. Wtedy słońce niemal całkowicie schowało się już za horyzont i wpadliśmy na genialny wręcz pomysł złapania taksówki ;) I dzięki temu już po kilku minutach dotarliśmy do Dusit, jednak wszystko - co było do przewidzenia, ale jakoś nikt z nas o tym nie pomyślał - było pozamykane ;) Na terenie parku znajduje się pałac Vimanmek (w którym zresztą byłam) i kilka muzeów, a zaraz obok zoo. Wszystko to jednak otoczone jest murem... Skoro jednak zabrnęliśmy już tak daleko, to postanowiliśmy dzielnie okrążyć ten nieszczęsny park. Było ciemno, ale o dziwo był też całkiem przyzwoity chodnik. A i jak się szybko okazało, po drodze czekały też na nas atrakcje! Najpierw, gdy przechodziliśmy obok jednego z wejść do parku, zatrzymali nas strażnicy i kazali czekać. Dlaczego? Tego jeszcze nie wiedzieliśmy. Zablokowano ulicę i zaraz potem zaczęły wyjeżdżać przez bramę najpierw motocykle i samochody na sygnale, potem jakiś Bardzo Ważny Samochód, a na końcu reszta oznakowanych pojazdów, prawdopodobnie ochrony. Od salutującego strażnika dowiedzieliśmy się tylko, że "going home", ale kto wracał do domu, tego już nie wiemy. Ledwo uszliśmy kawałek dalej, zobaczyliśmy w kanale wielkiego węża, który miał kilka metrów długości! No, może dwa. Ale był olbrzymi i - o matko! - prawdziwy! Postaliśmy chwilę z nadzieją, że wyjdzie na brzeg i coś zrobi, ale nic z tego ;) W końcu, po czterech kilometrach marszu, dotarliśmy do stacji BTSu przy Victory Monument, czyli niemalże w tym samym miejscu, gdzie wcześniej wsiadaliśmy, żeby dotrzeć do rzeki. Po tych wszystkich przygodach i nieco przymusowym spacerze byliśmy ledwo żyliśmy (ja wybrałam milczenie, Juli tajskie pieśni i machanie rękami, a Maciej chyba wolał się w to nie wtrącać...), ale u celu - który pierwotnie nie był celem, ale kto to mógł przewidzieć - czekało na nas jedzenie. Może nie tyle czekało, co właśnie mieli je nam zamknąć przed nosem, ale to był ten moment, kiedy byłam nawet w stanie wykłócić się z Tajami o porcję nudli ;) A potem została już tylko zimna taksówka do domu i głęboki sen.

Przerwa na zimną kawę i owocowe smoothiesy.

Przypadkowo znaleziony Budda.

Juli i Maciej w Tajlandii, część 1.

Maciej i Juli na Chao Phraya River - w tle Wat Arun

No i mam kolejnych gości! Co prawda od tygodnia grzeją swoje blade ciała na Koh Yao, ale jutro wieczorem będą już z powrotem w pochmurnym Bangkoku. Przyjechali w zeszły poniedziałek (a wraz z nimi kilogramy polskich rarytasów - dziękuję!) i spędziliśmy razem trzy dni, po czym uciekli na wyspę na południe. Takim to dobrze!

Pierwszego dnia, czyli we wtorek, pojechaliśmy razem do centrum (wtorki mam wolne). Oczywiście zwiedzanie bez porannej kawy byłoby samobójstwem, więc od tego zaczęliśmy. Maciej przywiózł nawet specjalną kafeterę, która nie wymaga palnika! A więc dzień zaczął się dobrze. W planie było "ogólne zwiedzanie Bangkoku", a co ważniejsze świątynie zostawiłam im na następny dzień, kiedy sama byłam w pracy. Zaczęliśmy od China Town i Wat Traimit, czyli niewielkiej (wejdź - zobacz - wyjdź) świątyni Złotego Buddy, którą ja widziałam już dwa razy, więc poczekałam na zewnątrz. Potem powłóczyliśmy się trochę po straganach - byłam zaskoczona, jak mało jest turystów o tej porze roku! - aż w końcu skierowaliśmy się do Chao Phraya River, gdzie złapaliśmy wodny ekspres w stronę historycznego centrum, czyli tam, gdzie tuk-tukarzy jest więcej niż turystów. Ale i tu nie było tak źle! Mam wrażenie, że na "zachodzie" opowiada się niestworzone historie o porze deszczowej w Azji, a prawda jest taka, że co kraj, to klimat - w Tajlandii jest całkiem znośnie, za to na przykład na Filipinach leje prawie dzień w dzień (i to wiem akurat od Filipinki). 

Zawsze jest dobry czas na kawę

Pospacerowaliśmy więc trochę - bez parasoli - wokół Wielkiego Pałacu, Juli i Maciej zjedli pierwszego duriana (powiedziałabym: "ugryźli"... i to by było na tyle!) i miałam nadzieję, że usiądziemy sobie też w parku Sanam Luang naprzeciwko, ale nic z tego nie wyszło - przeszkodzili nam okupujący park protestujący. Nie wiemy, w imię czego protestowali, ale zakładamy, że było to coś ważnego. Wróciliśmy więc ponownie nad rzekę łapać ekspres w przeciwną stronę. A propos podróżowania rzeczonym ekspresem (Chao Phraya Express): łodzie są dwie, a bilety można kupić przed wejściem na pokład oraz w środku. Ale uwaga! Jest łódź turystyczna - z niebieską flagą - i "normalna" - bodajże z pomarańczową. Mają bardzo podobne przystanki! Gdy poszłam kupić bilety i zapytałam (po tajsku) o cenę, to dowiedziałam się, że kosztują 40 bahtów od osoby. Wtedy powiedziałam, także po tajsku (te kilka słów, które znam, czasem się przydają!), że nie chcemy łodzi turystycznej. A więc 15 bahtów od osoby... :) Ale wracając do wycieczki. Nie wysiedliśmy przy China Town, gdzie wcześniej wsiadaliśmy, tylko popłynęliśmy dalej, do przystanku BTS-u. Szybka przesiadka do 

Plecak, aparat... turyści!

skytrainu i już po chwili byliśmy w zupełne innej części miasta. Nowoczesne budynki, centra handlowe, zakorkowane ulice, a wszystko to przemieszane ze straganami i ulicznymi sprzedawcami. Wysiedliśmy na Siam Square i usiedliśmy przy jednym z takich stoisk z tajskim jedzeniem. Maciej i ja wzięliśmy nudle - nigdy nie są ostre, bo doprawia się je samemu - za to Juli pokusiła się o wieprzowinę z chili i bazylią na ryżu. Danie miało podejrzanie dużo "czerwonych kropek", a im więcej kropek, tym bardziej wypala przełyk. Nie myliłam się! Wszyscy spróbowaliśmy i wszyscy biegliśmy potem do 7-11 po coś do picia. Aż uszy bolały! Ale mleko pomogło natychmiast. Szybko też uznaliśmy, że czas na kolejną kawę :) Poszliśmy więc do mojej ulubionej kawiarni, gdzie i kawa, i atmosfera, i - po tym jak spróbowałam po raz pierwszy - także ciasto są idealne. Jak już odpoczęliśmy, pokręciliśmy się jeszcze trochę po Siam, żeby w końcu spotkać się z Chelsea, z którą umówieni byliśmy na wieczorny obiad. Poszliśmy do trochę lepszego baru (dlatego "lepszego", bo był to mimo wszystko nadal bar, ale w klimatyzowanym pomieszczeniu z dachem - a więc deszcz był nam niestraszny - i z nieco lepszym jedzeniem, niż na straganach) i zamówiliśmy możliwie najbardziej tajskie dania. Chociaż dla Juli i Macieja chyba nadal faworytem pozostaje pad thai u "mojej pani od pad thai", którą odwiedziliśmy już pierwszego wieczoru. A mówiłam, że to jest najlepsze pad thai w Tajlandii! :) Na obiedzie się jednak nie skończyło i zaraz potem łapaliśmy taksówkę, żeby pojechać kilka przecznic dalej (taksówkarz był zdecydowanie pod wpływem

Zupa z mleczkiem kokosowym, trawą cytrynową i kurczakiem.

środków, które niekoniecznie zaliczylibyśmy do legalnych) do Cheap Charlie's. Cheap Charlie's to bardzo przyjemny, uliczny bar (siedzi się na zewnątrz), gdzie spotkać można raczej Amerykanów i Europejczyków, niż Azjatów. Ceny są za to chyba najniższe w okolicy! ;) Troszkę posiedzieliśmy, co nieco wypiliśmy, aż w końcu zrobiło się już późno, a moim gościom zaczęły opadać oczy. To był długi dzień! Pożegnaliśmy się więc z Chelsea, złapaliśmy taksówkę i stanęliśmy grzecznie w korku.

Następnego dnia musiałam być zarówno rano, jak i po południu w pracy; ustaliliśmy więc, że spotkamy się wieczorem i pójdziemy razem na pad thai. Rano udało nam się jeszcze wypić wspólnie kawę, a ja udzieliłam ostatnich instrukcji, dokąd, jak i o której (Wielki Pałac i Leżący Budda - marsz!). Z tego co wiem, plan został wykonany, a pogoda dopisała :) A wieczorne pad thai jak zwykle było pyszne!

Cheap Charlie's

Trzeciego dnia, czyli w czwartek, postanowiliśmy jechać do Thai Wake Parku - z góry uprzedziłam, że jest to obowiązkowy punkt programu! :) Ale był to chyba dobry pomysł, bo Juli i Maciej - jak sami przyznali - mieli już chwilowo dosyć miasta. I tak spędziliśmy prawie cały dzień - ci co chcieli pływać, pływając, ci co nie chcieli pływać, leniuchując - wśród pól ryżowych, oddychając znacznie przyjemniejszym powietrzem, niż to bangkockie. Wieczorem bezskutecznie próbowaliśmy znaleźć jakiś punkt masażu, ale to, co znałam, było akurat pozamykane. Jednak nie ma tego złego - przypadkiem trafiliśmy na bardzo tajski targ, gdzie kupiliśmy owoce i parę regionalnych smakołyków. Gdy dojechaliśmy do domu, nie mieliśmy już siły absolutnie na nic!

W piątek wcześnie rano Juli i Maciej wsiedli w samolot na Phuket, skąd różnymi środkami transportu przedostali się na niewielką wyspę Koh Yao (pomiędzy Phuketem i Krabi). Wnioskując po zdjęciach, jakie mi wysyłają, są w prawdziwym raju! Nie ukrywam, że trochę zazdroszczę. Wracają już jutro wieczorem i zostaną u mnie jeszcze całe pięć dni. Czekam na Was!

Takie zdjęcia dostaję z Koh Yao. I jak tu nie zazdrościć!

Zdjęciowy misz masz

Moje tajskie życie toczy się szalonym tempem. Jestem głównie między pracą i wake parkiem, czasem w rozjazdach - prowadząc nadal kursy dla tajskich nauczycieli - i próbując to wszystko połączyć z życiem towarzyskim. Ceny BTS-u poszły w górę (dlaczego???), podrożało też o parę bhatów uliczne jedzenie i przejazdy motorkami. Temperatury za to nieco spadły, choć nie wiem, czy jestem wiarygodna, jeśli przy rzekomych 33 stopniach nie jest mi w ogóle gorąco. Chmur też ostatnio nieco więcej, a ulewy stają się coraz bardziej regularne. Tak naprawdę nie mam nic przeciwko tajskim burzom, pod warunkiem, że jestem w tym czasie w domu! Codziennie pokonuję też dziesiątki (!) kilometrów motocyklem i - o zgrozo! - całkiem mi się to podoba. Jednak że wyobraźnię mam wręcz nad wyraz rozwiniętą, to niestety drżę też czasem o swoje życie. Ale wtedy przypominam sobie, że przecież jeżdżę w kasku, więc chociaż zginę z głową na karku ;)

Przez te kilka miesięcy napstrykałam całkiem sporo ciekawych i mniej ciekawych zdjęć, z których większość nie ujrzała i pewnie nie ujrzy już światła dziennego. Ale wśród nich znalazło się też kilka, które wybrałam do publikacji; nie dlatego, że są ładne, ale dlatego, że w jakichś sposób opisują Tajlandię. Albo mnie, sama już nie wiem. Z przykrością jednak muszę zaznaczyć, że większość z nich jest koszmarnej jakości, poruszona lub bez odpowiedniego światła, a to dlatego, że robiona najczęściej telefonem, który zawsze mam pod ręką. Ale kiedyś się w tym temacie poprawię. A póki co, oglądajcie i nie grymaście!

 *   *   *  

Parę dni temu byłam na szkoleniu tajskich nauczycieli w Cha-am. Widok z hotelu był niczego sobie, plaża pusta... Ale nie, nie myślcie sobie, że było mi dane na niej poleżeć! Praca pozostała pracą. A na kąpiel w morzu załapałam się w nocy ;)

Kolejne szkolenie, które prowadziłam w minionym miesiącu, było w Pathum Thani (moja prowincja), jednak dokładnie po przeciwnej stronie niż ta, gdzie mieszkam. Pola, palmy i puste drogi, a pośrodku tego wszystkiego szkoła. Dzieciaki były strasznie podekscytowane na mój widok! ;) Na zdjęciu budynek stojący przy szkole.

Za to moje okolice wyglądają trochę tak, jak chyba wielu z nas wyobraża sobie Tajlandię. Mieszkam wśród kanałów, a wzdłuż nich stoją zwykle sypiące się, zamieszkane szałasy. To zdjęcie przedstawia akurat koniec mojej ulicy - tuż obok stoją porządne domy z prawdziwego zdarzenia. Jak już wielokrotnie mówiłam, Tajlandia to kraj kontrastów.

A od tego powinnam była zacząć! Pod koniec maja dotarły do mnie kartki Wielkanocne. Chyba zaginęły gdzieś w tajskiej czasoprzestrzeni. Tydzień później dostałam też kartkę z okazji Dnia Kobiet. Nie wiem, co się z nią działo przez 3 miesiące!

Skoro już jesteśmy przy moich zdjęciach, to tego pieska spotkałam jakiś czas temu w wake parku. Mały pływak w kapoczku! Był absolutnie przeuroczy!

A tutaj uczę się gotować jedno w moich ulubionych dań, czyli wieprzowinę (wówczas zastąpiona kurczakiem) z czosnkiem, chili i bazylią. Oczywiście z ryżem! No i sosem rybnym. Łatwa w przygotowaniu, ostra i pyszna! Po tajsku "kaau raat kaprau muu saab" (zapis fonetyczny własny).

Za to gotowanie z półproduktów nie zawsze będzie łatwe, jeśli będziemy polegać wyłącznie na instrukcji z opakowania! Angielski niekoniecznie będzie angielskim, niemiecki też niekoniecznie niemieckim.... ;) Sama jednak nie gotuję w domu, bo nie mam na czym. Szukałam po prostu przepisów na przyszłość!

 

A tego dżentelmena spotkałam w zeszłym tygodniu w warsztacie samochodowym. Pojechałam upewnić się, że mój motocykl jest w miarę bezpieczny, i że w czasie jazdy nie odpadnie mu koło. Spędziłam tam bardzo sympatyczne pół godziny. Ulubionym serialem mojego modela jest azjatycka wersja Power Rangers. Zaprezentował mi nawet ich ruch bojowy!

 

A propos warsztatów samochodowych, to w różnych takich "otwartych" miejscach (warsztaty, sklepy, itd.) wiszą często klatki z ptakami. Nie jestem do końca pewna, czy to tak dla frajdy, czy ze względu na wierzenie, że wypuszczenie uwięzionego ptaka symbolizuje wolność duszy. Przypuszczam jednak, że nawet jeśli taki ptak zostanie uwolniony, to koniec końców wróci do swojej klatki.

A tutaj kapliczka zwana popularnie "Domem Duchów", choć mnie ta nazwa zupełnie nie przekonuje. Takie kapliczki stoją na każdym kroku; Tajowie zostawiają przy nich napoje i jedzenie, żeby zaskarbić sobie przychylność duchów. Dręczyło mnie jednak pytanie, dlaczego czasem stawiana jest tylko Fanta truskawkowa?! Wyjaśniono mi, że Fanta truskawkowa jest dla "młodych" duchów. Bo przecież wiadomo, że dzieci lubią to, co słodkie, w tym Fantę truskawkową (która jest, w rzeczy samej, obrzydliwie słodka), więc "młodym" duchom też ona na pewno zasmakuje... :)

Nie ma się co śmiać, tak wygląda nieklimatyzowany autobus w mojej dzielnicy! I Tajowie wracający z pracy. Ale bez obaw, w samym Bangkoku załapiemy się zwykle na coś lepszego. Zresztą nieklimatyzowane autobusy też mi nie przeszkadzają, chyba że stoimy godzinami w korku, lub uderzam głową o zamontowane na suficie wiatraki.

A co do podróżowania komunikacją miejską, to sposobów jest wiele. Tak samo, jak wiele jest sposobów na wygodną drzemkę w metrze. A może to po prostu taka nowa moda?

Tak jak na przykład ta! Jestem pewna, że co niektóre Azjatki odważyłyby się nałożyć takie buty. A ja... no cóż, wtedy byłabym już wyższa od przeciętnego Taja o dobry metr!

Ale moda na "Gangnam style" już pewnie nigdy nie minie.... Kto nie zna, niech pozna! Bo w Azji to już nie tylko piosenka. To styl życia!

Za to moda na iPhony i całą iElektonikę jest trochę przygnębiająca... Niedaleko mnie jest klinika dentystyczna "iSmile", a niedawno przejeżdżałam koło kolejnej, "iDenstist". Na zdjęciu trójka tajskich nastolatków podczas wspólnego lunchu. Razem, ale jednak osobno.

A tę dziewczynkę spotkałam na przystanku, gdy czekała z mamą na autobus. I była tak strasznie skupiona na tym swoim soku z woreczka!

I na zakończenie - polski akcent w Tesco! Nie wiem, skąd się wzięły i nie mam pojęcia, w jaki sposób Tajowie czytają ich nazwę... Ale są! "Śmiej żelki, żelki owocowe wzbogacone witaminami". Smacznego!
 

O nieodpowiedzialnym, choć szczęśliwym farangu, mnichach, bransoletkach i rambutanach

Ostatnio dzieje się dużo i szybko. Może nawet za szybko! Pierwsza bransoletka od mnicha i pierwsze podarowane mnichom jedzenie, po raz pierwszy jedzone rambutany, pierwszy "roboczy" t-shirt (czyli nie muszę się już zastanawiać, co nałożyć rano do pracy), pierwsze nielegalne kilometry motocyklem i pierwsza jazda w burzy po podtopionych ulicach. Tak, jestem nieodpowiedzialnym "farangiem". Na szczęście z ekscytującym życiem! To tyle, jeśli chodzi o pierwsze razy, bo tajską wysypkę na stopach miałam już w marcu.

Mój obecny środek transpotu

Zacznę może od motocykla, bo jak powszechnie wiadomo, najlepiej zapamiętuje się informacje przekazane na końcu... Więc na końcu będzie o włochatych rambutanach ;) A póki co: MAMO, JESTEM NAPRAWDĘ OSTROŻNA! Prawa jazdy jeszcze nie mam, ale będzie, a póki co chronią mnie tajskie talizmany (wiara wiarą, ale na tajskiej drodze może pomóc jedynie tajski talizman). Jak udało mi się dowiedzieć, prawo jazdy mogę "legalnie" DOSTAĆ za około 450zł lub spróbować zdać egzamin za około 50zł. Pokuszę się o tę tańszą opcję, a przy okazji może czegoś też się nauczę. Niestety w Tajlandii - jak i pewnie w całej Azji - mnóstwo jest kierowców jeżdżących bez żadnych dokumentów (sama znam kilku "białych" i nie tylko), bo taniej i prościej jest dać łapówkę policjantowi przy okazji kontroli, niż się o to nieszczęsne prawo jazdy postarać. Ja jednak wolałabym, żeby moje ubezpieczenie obejmowało także te moje nierozsądne decyzje. Jeżdżę tylko między domem i obiema filiami szkoły, gdzie pracuję (ok. 8km w jedną stronę) oraz domem i wake parkiem (23km), uwzględniając wszelakie kombinacje pomiędzy wyżej wymienionymi. Co prawda nie zawsze mogę ominąć główne ulice, ale powoli uczę się, jak sobie na nich radzić. Przez ostatnie pół roku jeździłam w końcu codziennie (!) motocyklem jako pasażer, więc mniej więcej orientuję się, czego unikać, jak i dlaczego. W porównaniu do standardów europejskich, na tajskiej drodze panuje kompletny nieład, ale ja uważam, że jest to nieład w pewien sposób kontrolowany - trzeba tylko znać obowiązujące zasady. Pierwszeństwa są często grzecznościowe, co przy natężonym ruchu jest bardzo pomocne. Kierowcy co prawda notorycznie nie włączają kierunkowskazów, zmieniają niespodziewanie pasy ruchu, itd., ale jednocześnie zdają się obserwować pozostałe pojazdy i otoczenie (z wykluczeniem pieszych, bo jak już kiedyś pisałam, pojęcie pierwszeństwa pieszego w Tajlandii nie istnieje). Główne drogi mają na ogół oddzielony pas pobocza, po którym można się w miarę bezpiecznie - jak na warunki tajskie - przemieszczać. O ironio, największym utrapieniem są kierowcy jeżdżący tym pasem pod prąd. Trzeba też uważać na bezdomne psy, które lubią niespodziewanie wyjść na drogę (dlatego lepiej nie trzymać się aż tak kurczowo tego pobocza) i kałuże (chyba że jedziemy w czasie lub zaraz po burzy po zalanej drodze, wtedy nie ma rady) oraz notorycznie patrzeć w lusterka, co na szczęście mam w zwyczaju. A dla ciekawskich - jeżdżę "normalnym" motocyklem z biegami (co dla niektórych pracowników szkoły było nie do pomyślenia...), a maszyna została mi użyczona przez pracodawcę. Przez pierwszych pięć dni jazdy prowadziłam rachunki i wyszło na to, że zapłaciłam jedynie 100 bahtów za benzynę, zamiast około 760 bahtów, które musiałabym zapłacić za komunikację miejską na pokonanych w tych dniach odcinkach. Wizja zaoszczędzenia około 4000 bahtów miesięcznie bardzo mi odpowiada!

 Buddyjskie bransoletki (dwie zewnętrzne)

Motocykl motocyklem, ale miało być przecież jeszcze o szkole! Oraz mnichach, bransoletkach i jedzeniu. Tak więc w sobotę odbyło się w końcu oficjalne otwarcie nowej filii, ale czymże byłoby oficjalne otwarcie bez tradycyjnego zaproszenia mnichów. Były nawet przygotowane specjalnie dla nich drewniane ławy, na których siedzieli podczas modlitwy. Zaczęli jednak od śniadania (tak to się zwykle odbywa), a skończyli na poświęceniu szkoły i wymalowaniu buddyjskich symboli nad wejściem i w środku. Dostałam też buddyjską bransoletkę chroniącą przed złymi duchami (wprost z rąk mnicha - bez dotykania!) i miałam okazję wsadzić jedzenie do ich wielkiej miski (która tak naprawdę przypomina bardziej dzban), co ponoć przynosi szczęście. A propos dotykania mnichów przez kobiety i vice versa - jak już kiedyś pisałam, jest to absolutnie zakazane. Co ciekawe, podczas "wielkiego otwarcia", wszystkie przedstawicielki płci pięknej wręcz przed nimi uciekały w obawie, że mógłby zaistnieć choćby cień szansy muśnięcia ich pomarańczowej szaty. Jak udało mi się dowiedzieć, to samo dotyczy kobiet należących do rodziny mnicha (np. matki czy siostry), z pominięciem sytuacji, gdy wyżej wymieniony jest chory; wówczas kobieta z rodziny ma prawo się nim zaopiekować.

Święcenie i znakowanie na zewnątrz...

...oraz wewnątrz!

Świętowanie nie byłoby jednak kompletne bez pysznego, tajskiego jedzenia. Jeśli chodzi o ostrość, doszłam już chyba do ekstremum! Trochę niepokoi mnie fakt, że ból w uszach spowodowany przesadnie ostrym jedzeniem nie sprawia już nawet na mnie wrażenia... ;) Jeśli natomiast chodzi o Tajów, to ostatnio zaobserwowałam dziwną modę pod tytułem "Naprawdę lubisz ostre jedzenie? Ja ostrego nie jem!". Upodabnianie się do "zachodu" zaatakowało więc już nawet aspekt kulinarny.

Włochate rambutany

A co do kulinariów - włochate rambutany są pyszne! Chociaż nic nie irytuje bardziej, niż cienka warstwa otaczającej pestkę skorupki, która na amen przywiera do jadalnej części owocu. A że jestem z natury leniwa - no i nie mam odpowiedniego nożyka! - to zjadam całość. Najlepsze dobrze schłodzone!